#3 Een boom met vruchten gevestigd op een berg

Welkom bij de podcast Spiegelverhalen, een podcast van stichting Follow the Wind waarin

ik, Mirjam Vogelzang, samen met Rombert Feenstra in gesprek ga over de gelijkenissen van Jezus

en de lessen die we daaruit kunnen leren.

Aflevering 3, een boom met vruchten gevestigd op een berg.

Het is alweer aflevering 3.

Ja, zeker.

Het lijkt mij wel goed om even terug te halen wat we in de vorige aflevering eigenlijk al

besproken hebben.

Het is best veel namelijk.

Het is veel behandeld en het is ook belangrijk omdat Lucas schrijft gelijkenis achter

elkaar.

Ik geloof ook met doelbewust op deze volgorde.

Zo hebben we de eerste gelijkenissen die we behandeld hebben.

Die ging heel erg over het oude en de nieuwe verbond.

Daar legde hij heel duidelijk in de wijnzakken uit van Jezus kwam een nieuwe verbond brengen

en vanuit daar in kan ons leven, het Koninkrijk van God, tot leven komen.

En vervolgens legde hij in de gelijkenissen daarna uit met de balken en de splinter en

de Fariezeeërs, dat als je vanuit dat nieuwe verbond leeft, dan zul je dus ook naar de mensen om

je heen anders reageren.

Als je nog heel erg veroordelende houding naar anderen hebt, dan is het oude verbond

waarschijnlijk in je hart ook nog heel erg actief en is de kans ook groot dat je jezelf

ook nog heel erg steeds beoordeelt met het oude verbond.

Dat was de conclusie die erin betrokken en dat zag je dus ook bij de Fariezeeërs, die waren

steeds op zoek in de samenleving naar fouten bij anderen, terwijl ze zichzelf daar ook niet

bewust werden van de balken in hun eigen ogen, de fouten.

Dus het proces van discipelschap in hun leven stopt ook in deze, omdat ze alleen maar gefocust

waren op de fouten van de anderen.

En Jezus zegt ook, wees eerst scherp dat je vanuit het nieuwe verbond leeft zelf, leer

God's liefde en genade voor jezelf kennen en dat zou ook uiteindelijk jouw houding

naar de andere vormen, dat je ook liefde en genade voor anderen zult hebben.

En vanuit die basis gaat Lucas vervolgens de volgende gelijkenis die we nu gaan behandelen

schrijft hij op.

En daarin is de kern eigenlijk van, als we dan in het nieuwe verbond leven en met elkaar,

als we dan willen leren leven het koninkrijk van God, dan moeten we discipelschap in ons

leven laten plaatsvinden, dat proces.

En daarmee zou ik ook uiteraard een vraag, de startsvraag jou willen we doen, Mirjam,

als ik het heb over een leven als een discipel van Jezus, waar moet jij dan aan dekken?

Dat zijn dan dingen waar je in je hoofd op schieten.

Ja, het eerste wat ik denk is alles achterlaten en je kruis op je nemen.

Maar ik denk ook wel, eigenlijk waar we het vorige keer ook over hebben gehad, dat het

het leven vanuit zijn koninkrijk is, vanuit zijn principes.

Ik ben altijd benieuwd, is het een goed antwoord?

Het is geen toets, deze startsvraag, nee klopt, iedereen heeft zijn eigen antwoord hierop.

Als je deze vraag stelt, je zult verschillende antwoorden krijgen en dat heeft heel erg mee

te maken ook.

Hoe ver leef je in het nieuwe verbond of het oude, hoe erg bepaalt het ook je houding

aan anderen.

We mogen discipelschap plaatsvinden, maar het antwoord zegt gewoon heel veel over je

eigen verhouding en hoe je het zelf vormgeeft in je leven.

Persoonlijk vind ik mooi dat je het Griekse woord voor discipe;, geeft drie dingen aan,

het is leerling, volgeling en vertrouweling.

En die drie zeggen heel veel over wat discipelschap is en Jezus benoemt dat zelf in Johannes 15,

verse 15.

Ik noem jullie geen slaven meer, want een slaaf weet niet wat zijn meester doet.

Vrienden noem ik jullie, omdat ik alles wat ik van de vader heb gehoord aan jullie bekend

gemaakt heb.

Volgens mij is dit de kern wat Jezus over discipelschap deelt en die voor deze aflevering heel belangrijk

is.

Dit is wat Jezus discipelschap.

Dit is wat Hij voor ogen heeft met ons.

Ja, we zijn dus geen slaven en een slaaf doet alleen maar die dingen die zijn heer zegt omdat

hij gezag over hem heeft.

Jezus zegt, ik noem jullie vrienden en dan die drie zie ik daarin terug, een leerling

is het ene woord van discipel, die wil handelen als een leraar, die wil van hem leren, heeft

niks met gezag, het is gewoon, je bent mijn voorbeeld, ik wil van je leren, neem me mee.

En een volgeling, die vind ik ook mooi, die heeft passie voor iemand, die heeft passie voor

wat hij doet, zijn werk, zijn visie en daarom volgt hij hem, wat doe je, wat ben je aan het

doen, nieuwsgierigheid zit daarin.

En een vertrouweling, dan kom je ook bij de vriend wat Jezus zegt, dat is iemand die

deelt dingen met elkaar, die praat over dingen, ik praat met mijn vrienden over de dingen die

we in het leven bezighouden en ik denk dat Jezus deze drie allemaal in zijn relatie met

de discipel had, zij volgde hem vanuit passie, ze wilde van hem leren, maar ze was ook, en

dat is de kern nog wel, de verbondheid met hem, constant communicatie en gesprek.

Hij wilde dus ook echt dat ze hem kenden.

Ja, ja en ontmoeten, kwetsbaar waren en vertrouwen, dingen deelden en dat daar ook heel veel, dus

ook het nieuwe verbond, liefde, genade, ruimte in zat om te leren.

En het is voor ons ook heel belangrijk om de volgende gelijkenis ook met deze cultuur,

dit hart van Jezus, te beluisteren.

Dus hem volgen eigenlijk vanuit die kennis, vanuit die vriendschap, vanuit die verbondenheid.

Juist.

En voordat we er weer in duiken in deze gelijkenissen, kijken we wel even naar de context.

Ja, nou de context van deze gelijkenissen die we bekijken, we gaan namelijk vier achter

elkaar bekijken.

Jezus achter elkaar vertelt en die allemaal, we zullen ze vaak hoort te hebben afzonderlijk

van elkaar, maar ik geloof dat het echt één onderwijsblok van Jezus was die achter elkaar

vertelde.

Allemaal weer wat laten zien van over hun leven als discipel.

De context is ook verschillend af en toe, maar in die context gebeurt hetzelfde waardoor

het doel heel duidelijk is.

Maar Lucas vertelt hem samen met Matthëus in de bergrede en de bergrede hebben we vorige

keer al een beetje naar gekeken, de tegencultuur, het koninkrijk van God.

Het is dus over mensen die eigenlijk het eerste nieuwe verbond wel hebben leren kennen

door zijn onderwijs.

Dus het is geen evangelisatie campagne, deze lessen gaan niet over hoe kom ik in de hemel,

hoe word ik gered.

Nee, ze gaan niet over, nee.

Nee.

Het is goed om te zeggen.

Ja, het zijn puur levenslessen.

Van hoe, als we dan het koninkrijk willen leven op aarde, dan is de bergrede, zo doen we

dat, als ik de messias ben voor jullie, jullie koning, dan zijn dit de principes van het koninkrijk.

En dat is de bergrede en in deze vier gelijkenissen die Jezus dan vertelt, willen jullie dan één

punt heel duidelijk maken.

Je kan kiezen voor het koninkrijk in al zijn volheid uit te leven of je hiervan afhouden.

Hij stelt ze heel duidelijk voor deze keuze steeds met deze gelijkenissen.

En je ziet dus in de bergrede dat Jezus dus de zaligspreking heeft gehad, daarmee laat hij

steeds die principes zien en vervolgens komt hij in de bergrede op punten Matthëus 7 vers

13 en 14 en dan vertelt hij de eerste gelijkenissen.

Ja.

Ga door de nauwe poort naar binnen, want de brede weg die velen volgen en de ruime poort

waar velen door naar binnen gaan leiden naar de ondergang.

Nou is de poort naar het leven en smal de weg ernaartoe en slechts weinigen weten die

te vinden.

Ja.

Als je deze zo in de context leest, lijkt het net alsof het gaat over onze redding.

Ja, daarom vond ik het wel goed dat je het zei, want dat begrijpt ergens altijd weer

en die moet ik soms heel bewust weer bedenken, want daar gaat het nu niet over.

Ja.

En ik heb het vaak gehoord, dat mensen hem zo gebruiken, en dat klopt niet.

Nee.

Ik mis het vaderwacht, ik mis Jezus hart.

Hij heeft het hierover, wil je leven van het koninkrijk, en dan gebruikt hij het beeld

van een poort.

Een poort zat in een stadsmuur en als je die stad binnen wil komen, dan had je toestemming

nodig om er binnen te komen ten eerste van de poortwachters.

Nou, die hebben we van Jezus, hij nodig ons uit, maar dan was het wel je keus om er zelf

naar binnen te gaan.

Als je er niet doorheen gaat, dan kom je er ook niet binnen.

En dan zegt Jezus vervolgens, dan heb je een brede en een smalle poort.

En dat gaat ook over handelaren die met vrachten kwamen door een poort gingen, als ze naar binnen

wilden, dan moesten ze door de poort kunnen.

En dat betekende dat als ze te veel bij zich hadden, veel dingen in de kar uitstaken en

zo, dan moesten ze z'n dingen afleggen.

Dan past het soms gewoon niet.

Ja.

Maar als je een hele brede poort hebt, ja, dan kun je gewoon met al je bagages naar binnen

gaan.

Dat is geen niet.

Ja.

Nee, we hebben het al mee.

Juist.

Maar de smalle dus, dan moet je dingen achterlaten.

Volgens mij heeft Jezus met deze gelijking eens gebeurd, gebruikt hij dat beeld heel erg tegen

ons te zeggen van, hey, als je het Koninkrijk de stad binnen wil, van mij, ja, dan kies dan

voor die smalle poort die wel duidelijk die kaders geeft, die principes weergeeft en wat

daar niet mee kan, laat dat los, laat dat buiten de stad los en ga naar binnen.

En hetzelfde doet hij met die brede en die smalle weg, want die brede weg, die was een

weg, de normale weg, daar kon je op heen en weer lopen en slingeren, zeg maar van links

naar rechts.

Je kan alles mogelijk en vind ik ook wel een weg van tolerantie, gemak, genoten, alles

aanboden.

Je kunt gewoon achter iedereen aanlopen eigenlijk ook.

Ja, precies.

Je hebt van alles daarop en dat is een leven, zegt Jezus, als je door die brede poort gaat,

waar je alles mee naar binnen kan nemen, dat leidt niet naar het leven van het Koninkrijk

van God.

En daarentegen, dus die smalle poort, als je ben bereid bent dingen buiten die stad te

laten en in de cultuur van die stad te gaan leven, als je die smalle weg, die ging heel

erg over wegen die door de velden liepen, die afweken van de brede weg en naar bepaalde

dorpen of plaatsen of steden kwamen, moest je alert zijn om ze te vinden, want ze zaten

niet altijd heel duidelijk bij de weg, maar als je ze vond, dan kon je erop lopen en dan

was het ook nog wel een uitdaging om erop te blijven lopen, want ze waren ook niet altijd

zichtbaar even goed.

Dus je moest heel scherp ook lopen je nog op het pad om uiteindelijk met bestemming

te vinden.

En zo denk ik dat Jezus hier ook zegt, als je dus op het Koninkrijk hebt, zoek hem dan,

kiezen voor hem op te lopen en als je erop blijft scherp, dat je op de smalle pad blijft

lopen.

Dit zijn de kaders van het Koninkrijk.

Als je het wilt leven.

Ja, mooi beeld.

Ja, heel mooi.

Heel praktisch ook.

We zitten vlakbij de heien, dus die weggetjes op de heien die je vaak dan tussendoor hebt,

die je heel makkelijk kwijtraakt inderdaad, maar zo mooi zijn om te vinden.

Absoluut.

En vervolgens maakt Jezus het nog praktischer door in Matthëus 7 een gek blokje over valse

profeten te beginnen.

Hij zegt pas op voor valsen profeten, die in schaapskleren op jullie afkomen, maar eigenlijk

hoofdzuchtige wolven zijn.

Ja, als je dat leest dan denk je van, he, waarom maakt die nou ineens niet schakelijk?

Ja.

En eigenlijk is het wel te verklaren, omdat Jezus het heeft over de juiste principes van

het Koninkrijk.

En in die tijd, je zag al bij Jeremia, als die een woord van God had, een boodschap, kwamen

ook vaak andere profeten die hem belachelijk maakten, ook tegenspraken, en twijfelen over

die woorden zeiden en de woorden van God ontkrachten.

En Jezus waarschuwt hiervoor voor mijn gevoel ook zo van, he, pas dus op voor mensen die

ook mijn leer tegenspreken, die zich als profeet voordoen, dus als schapen voordoen, maar eigelijk

hoofdzuchtige wolven zijn.

Kijk, een wolf gaat geen schapen vangen als hij zijn tanden een klauwen laat zien, als

een schaapje verkleed gaat uit de kooi, dan kan hij achter elk gezellig bij elk schaapje

gaan staan en ineens even iets aan doen zelfs.

Ja, precies.

En volgens mij is het daarom waarom je hier heel veel voor waarschuwt, want die profeten

die zullen proberen te twijfelen, de saaie, die zullen ook dat aanmoedigen om dat smalle

pad te verladen, he, neem je niet zo strik met die…

Ja, lekker naar die grote weg, veel makkelijker.

Ja, tolerant, je hoeft niet zo radicaal en ja, dus daarom zie je dat hij hier dit stukje

even daartussen een waarschuwing geeft en die heeft Lucas behandeld die niet en vervolgens

gaat hij dan verder naar de volgende gelijkenis.

Een goede boom brengt geen slechte vruchten voort en evenmin brengt een slechte boom goede

vruchten voort.

Elke boom kun je aan zijn vruchten kennen, want van distels pluk je geen vijgen en van

dorns struiken geen druiven.

Elke boom die geen goede vruchten draagt wordt omgehakt en in het vuur geworpen.

Zo kunnen jullie hen dus aan hun vruchten herkennen.

Oké, nu wordt context ook heel interessant, want we zien in Matthëus 7 dat hij dat na

die waarschuwing over false profeten zegt.

In Lucas 6 behandelt hij Jezus' gelijkenis ook, alleen is het dan na de gelijkenis over

de blinde leiders met balkunnen.

Oké.

En in Matthëus 12 doet hij dit ook en daar heeft hij een botsing met de Fariezeeërs die

Jezus doet een wonder en geneest mensen en dan beginnen de mensen en vraagt ze is dit

misschien de messias en de Fariezeeërs de Schriftgeleerden wilden dat niet, die wilden dat voorkomen

en die klagen hem dan aan door te zeggen nee, dat kan hij alleen maar doen omdat hij met

de duivel samenwerkt en dan zegt Jezus dat kan niet, dat is echt achterlijk wat jullie

zeggen eigenlijk, die leider van de duivel is veel slimmer want die zou echt niet mijn

kracht geven om zijn eigen werk te niet te doen, dus dat slaat nergens op.

Dan is er één conclusie mogelijk, ik doe het door de kracht van God, maar je ziet dus

elke context gaat over leiders die het onderwijs en twijfel trekken en ontkrachten en een eigen

geest geeft Jezus dus met deze gelijking ook weer, hoe herkennen we dan false profeten

of leiders, hoe kunnen we nou dat toetsen, hoe kan je dat doen, en dan zegt hij een goede

boom brengt eigenlijk goede vruchten voort en een gezonde boom zal altijd zichzelf bekend

maken door dat de vrucht waar hij voor bedoeld en geschapen is dat onderwijst hij en die maakt

hij zich uit voortkomen.

Een slechte boom kan dat niet, dus hoe je het bent of geeft, een false profet zal altijd

zich kenber maken door wat de vrucht die hij voert, het onderwijs wat hij geeft, het zal

altijd af gaan wijken en dat kan hij ook niet verborgen, het kan een tijdje schuw zijn maar

op een gegeven moment zal het wel zichtbaar worden, dus zo openbaar ik iemand's leven

gewoon wat er in zijn hart leeft en wat er in zijn hart leeft dat wordt zichtbaar.

Dat vind ik altijd wel een ingewikkelde, wat zijn dan die goede vruchten waar jij geeft

eigenlijk aan op ten duur, het zal niet altijd even duidelijk zijn op het moment zelf maar

op ten duur wordt het wel zichtbaar.

Jezus zegt hier in deze gelijkenis ook van hey door een struik brengt geen druiven voort

en distels geen vijgen, dit is echt een verwijs van Jezus naar de zondeval, omdat na de zondeval

bracht de aarde door distels voort en de vrucht, eigenlijk zegt Jezus na de zondeval dat vanuit

ons eigen hart komen er geen druiven en vijgen gewoon koninkrijk voort, want dat waren zeer

gewaardeerde vruchten in die tijd en zo is het ook dus mensen die precies uit hun beperkheden

niet volgen of het onderwijs van Jezus niet tot zich nemen of hem niet als koning en messias

van hun leven zetten die zullen dat niet voortbrengen en dat zie je dus ook bij false profeten die

zullen dus niet mensen aanmoedigen om vooral die smalle pad blijven, ze zullen mensen

ook niet het aanvuren om door die smalle poort te gaan, ze zullen daar ruimer mee omgemakkelijker

in hun leraar mee omgaan, dus aan de vruchten ervan herkennen we ook het werk, zorgt het

ervoor dat ze mensen scherpe keuzes maken om echt het smalle poort binnen te gaan of

zijn ze toleranter erin, zijn makkelijker erin, wordt de gemeente daardoor aangevuurd

om Gods principes uit te leven met elkaar, ter opbouw eigenlijk, of wordt het een lauwe

cultuur die gewoon makkelijker daarmee omgaat, daarom sluit Matthëus 7 ook met een duidelijke

waarschuwing af, dat zie je ook van die onvruchtbare boom, die is heel duidelijk over, die wordt

in het vuur geworpen, er gaat erover als ze jezus niet als messias herkennen, die Fariezeeërs

een schrift geleerde, dat ook blijven onderwijzen, die stappen niet in het verbond van genade,

zullen dus uiteindelijk ook door de wet veroordeeld worden en die zullen dus in het vuur gegooid

worden, het gaat dus heel erg over het eind, het gevolg van hun keuze is, en daarom gaat

het niet zozeer over van als je een foutje doet, word je in het vuur geworpen, nee, het

is een veel grotere stap als je jezus niet als messias herkent, als je steeds om jezus

heen probeert te gaan, dan hodut het geen stand, precies, en het zijn daarom veel meer

metaforen over het eindoordeel die hier zegt wat het gevolg is van hun keuze, hoe ze nu

met jezus en met zijn onderwijs zijn ontgegaan, en daarom gaat het ook heel erg over deze

waarschuwing, vooral over het effect van die leiders als je die blijft volgen in hun ongeloof,

dat doen wij niet, wij geloven dat hij de messias is, dus deze waarschuwing geldt niet voor ons,

in alle drie de contexten gaat Jezus dan vervolgens naar dezelfde gelijkenis terug,

en dat is heel grappig, daar gaat hij nog een stukje weer dieper over dit punt in, dat

zien we in Matthëus 12, Lucas 6 en Matthëus 7, dan zegt hij namelijk het volgende; Addergebroed,

hoe kunt u iets goed zeggen terwijl u zelf slecht bent, een goed mens brengt uit de goede

schatkamer van zijn hart het goede voort, maar een slecht mens brengt uit zijn slechte

schatkamer het kwadevoort, want waar het hart vol van is, daar loopt een mond van over, waarom

roepen jullie heer, heer tegen mij, maar doe je niet wat ik zeg, niet iedereen die heer,

heer tegen mij zegt zal het koninkrijk van de hemel binnen gaan, alleen die handelt naar

de wil van mijn vader. Ja hier heb ik stiekem twee teksten samengevoegd van twee contexten,

de eerste over de Addergebroed slechte schatkamer, die is echt een reactie tegen de Fariezeeërs,

en waarom roepen jullie heer tegen mij, dat gaat heel erg over die mensen die in de berg reden naar

hem luisteren, dat zeg ik er wel even bij, maar omdat deze twee teksten wel hetzelfde

onderwijst, en achter elkaar wel klopt, maar ik wil eerst even kijken naar de reacties naar de

Fariezeeërs, die mensen dachten dat zij heilig waren, en Jezus noemt ze Addergebroed,

dus hij vergelijkt ze met het meest kwaad aardige beeld wat er maar is, en hoe kunt u nou iets goed

zeggen, terwijl u zelf slecht bent, dat is echt radicaal tegen de hele beeld van de Fariezeeërs in,

en hij zegt in jullie hart, in de schatkamer van jullie, er komt alleen maar iets slechts voor,

dat zie je ook als je kijkt naar het koninkrijk van God, hoe ze op Jezus reageerde, de Messias,

de koning, die het pure wil van de vader uitleefde, dan zijn ze heel hard, die nu vergelijkt ze met de

duivel, dus je ziet het eigenlijk ook terug, dus Jezus zegt eigenlijk, kijk het feit dat jullie zo tegen

mij tekeer gaan, laat zien wat er in jullie hart leeft, dat zijn niet meer de principes van God,

want anders had u heel anders op mij gereageerd, dus wat in dat hart leeft, hoe die schatkamer is,

dat bepalen we uiteindelijk hoe u leeft, en dat vind ik wel mooi, deszijds het verkeerde voorbeeld,

maar zo gaat het natuurlijk ook voor ons, als die berg reden, als die in ons hart, in ons hart mag

vullen, ons leven, het bron van ons gevoel, verstand, denken, dan zal dat ook die vrucht

voortbrengen, hier is een negatieve interpretatie, maar hij laat heel duidelijk zien hoe het ook voor

ons ten goede kan, ja het werkt ook dus andersom, ja en daarom zie je in die tweede reactie in de berg

reden, waarom roepen jullie hier tegen mij, terwijl je niet doet wat ik zeg, je zegt wel heel duidelijk

hiermee in de berg reden, even jongens, ik vind het goed dat het koninkrijk zal stichten, maar je moet niet

zeggen dat ik de heer van je leven ben, en volgt niks met mijn onderwijs te doen, dus niet uit boosheid

of kwaadheid, maar we willen dit koninkrijk, jullie willen mij misschien als koninkrijk, is goed, maar

realiseer wel wat je zegt, als je heer van mijn leven noemt, ja, dan moet er ook een gevolg aan

kiezen, precies kiezen dan voor, leef het dan ook uit, neem die principes dan ook mee, neem ze serieus,

maar dat is niet alleen dan voor de Fariezeeërs een reactie, nee, die is puur, die is de andere deel uit

de berg reden, maar het is wel hetzelfde, hij zou dit ook tegen die Fariezeeërs kunnen zeggen, als je

de koninkrijk wilt leven, ken mij dan als messias, zie dan wie ik ben, noem mij dan heer van je leven en

volg mij, en dit kan je dus op twee manieren, oude verbond, oude wijnzak uit luisteren, dan klaagt die heel

heftig aan, van hey luister even goed, autoritair, naar wat ik zeg, of vanuit een nieuw verbond, dat

we de genade en liefde van God hebben leren kennen, die ons een leven in volheid wil geven, dan vind ik

hier een uitnodiging in zitten, die wel heel duidelijk is en scherp is, wel een keuze en

toewijding van ons vraagt, maar wel een liefdevolle stem ook in zit heeft van als je dat leven in

volheid wil leven, even, neem dan mijn woorden serieus, ga er dan mee aan de slag, dan zit er een

uitnodiging in, dan zit die vertrouwelijke relatie van de discipel weer in, dan is die communicatie,

dat eerlijke gesprek, die vriend die me waarschuwt van ik wil je meenemen, maar kom, ga er dan ook

voor. Ik vind dan het beeld van die schatkamer dus ook mooi, als je dan, omdat het eigenlijk ook

aangeeft, dat als we hem een plek geven in ons hart en vanuit zijn liefde de dingen gaan doen, dat

onze mond zal overstromen, maar ik denk ook ons hart overstromt in, als het goed is ook, niet alleen in

wat we zeggen, maar ook in wat we doen. En dan kom je weer terug wat de vorige keer zei, god liefheb

boven alles, zijn woorden, en daardoor ook weer, naast onszelf, daaruit voortkomt. En zo komen we ook

bij het laatste gelijkenis van dit blokje, dat is de vierde, die gaat over een huis op een rots. En je

moet je voorstellen dat jij ze hier op een bergreden houdt, dus op een berg zit, waarschijnlijk zaten er

ook op die berg omheen huizen daarop gebouwd, dus hij ziet ze en gebruikt ze ook als voorbeeld. En in

die tijd waren er huizen gebouwd op een rots, omdat als het regenseizoen kwam, ik heb het even uitgezocht,

70 procent van het water viel in die tijd, dus dat is heel heftig. Je ziet dan ook dat de Jordaan,

die ging helemaal overstromen en de beken kwamen tevoorschijn, die anders droog stonden. Een hele

stroom met water vond er in die tijd plaats. Qua regens staat het hier ook in de gelijkenis,

spreken we echt over een wolkbreuk en wind als een orkaan, die zegt de tekst. Het is een hele

heftige periode. Jezus gebruikt dus dat beeld van het huis in die regentijd door twee mannen

ook in die gelijkenis te noemen. Eén die kiest om een huis op een rots te bouwen, een ander op

een zand. En die gelijkenis wilden we ons ook laten zien als we dan in principe ze serieus

nemen. Wat is dan de gevolgen daarvan? En dan gaat hij eerst met ons kijken naar de wijze man.

Ik zal jullie vertellen op wie diegene lijkt die bij me komt, naar mijn woorden luistert en

er naar handelt. Hij lijkt op een wijs iemand die bij het bouwen van zijn huis een diep gat groef en

het fundament op rotsgrond legde. Toen er een overstroming kwam beukte het water tegen het huis,

maar het stortte niet in omdat het degelijk gebouwd was. In deze gelijkenis heeft deze man

één verlangen, een duurzaam huis. Een sterk huis wat hem ook beschermd tegen die regentijd. En wat

doet hij daarvoor? Hij zegt deze man is wijs omdat hij koste wat het kost, hij een sterk

fundament. Dus hij gaat graven het zand weg halen tot hij die rots vindt. Dat was best wel even werken

om daar te komen. Ik denk dat hij ook wel even bedacht was, waar ben ik heen mee bezig? Maar als

hij het al gevonden had, dan moest hij vervolgens ook nog die rots, want dat was scheef en niet

recht. Moest hij ook nog uitbikken dat het een recht vlakte werd. Dus dat was echt wel even een heftig

werk dat hij moest maken. En vervolgens kon hij dan op die vlakte, die steenflakte die hij

uitgehakt had, vier hoekstenen neerzetten om zijn huis op te bouwen. Dus dat was even investering,

moeite en tijd. Maar als dit huis er was en dan zijn gezin erin had en die regen kwam,

dan stond het ook. Dan was het veilig. Je ziet dat Jezus eigenlijk hetzelfde zegt van dit is een wijs

iemand. Hij heeft de tijd en moeite genomen om het werk te doen, om het huis zeg maar zo sterk te maken

dat het altijd er blijft staan. Volgens mij zegt Jezus heel duidelijk tegen die discipels zo van dat

leven van het koninkrijk van God, dat we met elkaar willen, als je dat wil uitleven in

deze tijd. En zeker geeft het later nog onderwijs over de eindtijd die zal komen of in onze tijd van

waarin de heftigheid van de dingen in het leven plaatsvinden. Als je dat wilt doen, moet je het

sterk vinden meer. Dan moet je investeren, het zoeken en het horen en het doen. Niet alleen bij het

horen laten en het weten, maar gewoon even een plek geven. Het uitleven en dat leven, in welke

omstandigheden het ook komt, zal sterk zijn, zal blijven rechtop blijven staan. En vervolgens,

geeft hij ook het andere voetbal, de Ddazen. Wie wil naar mijn horen luistert, maar niet doet wat ik

zeg, lijkt op een Dwaas iemand die een huis bouwde zonder fundament, zodat het meteen instortte toen

het water er tegen beukte en er alleen een bouwval over bleef. Ik vind het wel mooi dat je net die hele

moeson, het wist ik, ik moet dan denken als een moeson noemt, nu zie ik het ook helemaal voor me hoe

dat dan gebeurt als je dat inderdaad niet met een fundament doet. Ja dat is precies hier, in het

Grieks wordt hij ook een moros genoemd, een Dwaas, maar dat betekent ook een lui, of een domme man.

Het is heel duidelijk van deze man is lui. Je zag in die tijd kon je hem ook makkelijk een huis bouwen in

beken die droog stonden en een verharde grond hadden. Gebruikt is ook wel als fundament voor huis. Maar

ja, de consequenties was, als de regen kwam en die beek dus daar water weer kwam, dan was het op hard

zand, maar als er water bij kwam, zakte dat zo in. Dus dit beeld was ook bekend bij de luisteraars en

ze wees ja die huizen die, nou dat is tijdelijk heb je er gedaan, maar als het erop aankomt dan verdwijnt

het. En dan zei het je eens eigenlijk ook van als je dus wel mijn heer van je leven noemt en mijn

onderwijs hoort, besluit om in dat koninkrijk te leven, maar vervolgens dus niet in je hart die

schatkamer vult en dat mee gaat doen heeft het ook weinig waarde en zul je ook als het heftig wordt

niet je levensstijl is, ga je weer vanuit die oude schatkamer reageren wat je levenstijl misschien

was en dat zal geen stand houden en zo wordt het koninkrijk niet zichtbaar door jullie. En ja,

het gaat dus ook weer niet over wat ik weleens heb gehoord, dan ga je verloren. Wij zijn het huisje

niet. Het gaat over van, willen we het koninkrijk vestigen, wil je daar blijven leven en dan in

het verstand houden, maak er dan een levensstijl van. Je zegt maak er een levenstijl van, maar dat is nog

best een uitdaging vind ik. Hoe doe jij dat? Toen ik deze podcast voorbereid moest, ik denk gewoon,

volgens mij is deze uitnodiging geen eenmalige keuze in mijn leven geweest, maar kom ik steeds

weer voor die keuze te staan. Ja, dat denk ik ook. En mogen we volgens mij verschillende steden

nodig zijn om binnen te gaan van zijn koninkrijk en daar elke keer weer wat te leren. Dus elk

levensgebied staat dan voor een stad die een smalle poort heeft om me binnen te gaan. Ik werd vader,

die rol als vader. Ik ging theologis studeren, die GPW-opleiding doen. Dus ik ging als kerkelijk

werker actief worden, als vriend, als zoon. Nou noem maar op, alles zijn weer steden en elke keer

nodig je eens weer uit die stad binnen te gaan of de route op dat pad te lopen. En is het elke keer weer,

laat ik de principes die jij me leert of die je me dan laat zien op dat moment in mijn leven,

laat ik die toe om dan binnen te komen. In het nieuwe gebied eigenlijk. Ja, en dan is er niet

één moment geweest, maar komt dat steeds weer, maar ook vanuit het nieuwe verbond. Want ik leer

dus, hem kennen we niet als, niet omdat hij slaaf, want het nieuwe verbond leer ik zijn genade liefde

kennen. Merkte ik ook dat die liefde en genade de balken de splinter om me heen, dat matchte niet. En

daar zat die uitnodiging er weer in. Wil je dat wel even, kom dan deze stad binnen met deze cultuur,

maar laat dat dan achter. Dat waren misschien ook wel dingen die ik meegemaakt heb, die me,

die pijn deden, waardoor ik niet vanuit liefde en genade kon reageren. Nou laat die pijn hem binnen,

raam nu op. Nou, zo is die herkenning. Herken je dit? Ja, in de voorbereiding dacht ik ook van,

is er dan één moment waarop je dan dat koninkrijk binnenloopt, maar dat zou betekenen dat het soort

van allemaal koekenijen is en allemaal klaar en dat, nee, dat ervare ik totaal niet zo. Dus ik

moest juist denken aan, als je dan het hebt over die die smalle poort, dat je soms ook gewoon weer

ballast opgepakt hebt onderweg of zo, of misschien doordat je met mensen opgetrokken hebt die op een

hele andere manier kijken of misschien juist heel makkelijk die brede weg je daar weer, misschien

mee dat je daarin meegegaan bent. Dus het steeds weer kijken naar wat heb ik allemaal meegenomen,

wat klopt er nog met hoe Jezus dit zou doen en wat mag ik weer afleggen of zo, het lerende. Dat

herken ik wel heel erg en dat vind ik eigenlijk ook heel mooi. Ik hou ook heel erg van het idee

dat je gewoon altijd blijft leren en die genade die daar ook in zit, dat je steeds weer opnieuw

stappen mag maken en soms weer een stapje terug zet en dan weer twee stapjes naar voren mag zetten of

andersom. Dus ja, om het samen te vatten, dat herken ik wel ja. Ja, ik dacht ook van, kijk,

Jezus leert ons bidden van zoals hemel op aarde, dus de cultuur van hemel, leert Hij ons vragen,

laat dat nu gebeuren op aarde. Nou, dat is de formaat van hemel een aardige kop later, maar Jezus leert

ons bidden dat dat nu al een deel van is. Ik dacht ook van als iemand inburgerd zou in de Koninkrijk,

dan is dat een proces. Dan leer je laagje voor laagje ontdekken. Dan ga je het land door, kijk,

dit is Amersfoortje, dit is Amsterdam, dit is Groningen. Nou, zo is het voor mij met het

Koninkrijk ook, dat ik het idee heb dat toen ik in dat nieuwe verbond stapte, hem als koning,

heer van mijn leven noemde, en dat hij elke keer vraagt, ben ik de heer van je leven nog? En dan

wil ik je meenemen. En soms is dat ook meer, word ik weer gefascineerd door de vertrouwelijke

relatie die Jezus met me heeft, dat Hij met me spreekt, een heel vertrouwelijk omgang. En soms word

ik ook weer gewoon geïnspireerd als leerling, dat ik denk van, hoe reageert u op situaties of wie

bent u? Ik wil dat zien meemaken, ik wil daarvan leren. En dat dat ook wel weer een switch, soms

meer vertrouwelijker, soms dat leren. Soms ben ik gewoon, ik wil hem gewoon dichtbij zijn, omdat wat

hij doet, vind ik interessant. Of wat ik zie dat hij in mensenlevens doet, dat wil ik volgen, ik wil er...

En verlang je daar dan? Ja. En zo krijg dat ook steeds meer vorm of zo. Word je ook steeds weer

verraste van wat je ontdekt. Ja, en ik denk ook wel dat het juist ook een mooi, het geeft ook weer

nederigheid. Als we gewoon weten, oh ja, dus als discipel ben je niet alleen maar een soort van, als een

trapje omhoog, zoals we dat soms in de wereld kunnen doen, een soort van statusladder kunnen beklimmen.

Je komt steeds wat verder. Dat je ook ziet dat je op verschillende gebieden soms gewoon een stap terug

doet. Of in één keer van die ladder afdondert of... Ja, in een verbondenheid met elkaar, dat het ook

gewoon elkaar inspireert. Bij vrienden soms zie je van, wauw, wat ontdek jij? Mooi, neem me daarin mee.

Hoe ben je die stap binnengekomen? Ja, precies. Dat mooie opbouw van elkaar zit ook zo mooi. Ik kan

daar zo'n mooie vorm gegeven worden. Ja, want heb je ooit in je leven echt een keuze dat je eens zegt

van, voor je voor een stad stond, weet je, en zei van, hé, hier wil ik met je binnen gaan, maar ik

vraag je, ben je bereid iets los te laten? Kan je daar een praktisch voorbeeld van geven? Dat je denkt,

van, hé, dat heeft me toen echt wel even... Nou, heb ik ook ruimte om te mogen ervaren om daarmee te

worstelen, maar ik heb uiteindelijk wel gedaan, en wat leven ze dat hier? Nou, ik heb zeker ook, maar

ik moet wel zeggen, ook dat is een terugkerend onderwerp, maar als we het hebben over oordelen

over anderen, veroordelen, soms kijken naar anderen of vinden dat iemand iets niet goed doet, dat is wel

iets wat ik heb ervaren en nog steeds wel ervaren. Dat is echt van mijn vraag om me achter te laten,

wat ook gewoon echt een proces is. Dus soms lukt het een tijd heel mooi en dan lukt het me ook goed

om, nou ja, door die liefde ook naar anderen te kijken, en soms verval ik weer helemaal in de

tegenovergestelde richting. Maar bijvoorbeeld, in het moment dat ik een keer afgesneden werd door

iemand op straat, dat is gloeiend irritant natuurlijk, dat iemand hier bijna van de weg afrijdt,

maar dat ik toen zo ervoer dat ik ook voor mezelf, dat ik diegene mocht zegenen, in plaats van,

soort van, nou ja, alle dingen die je er dan uit zou kunnen gooien, wat dan ook, ja precies,

het is dan wel waar dat op lijkt. En dat het me op dat moment in één keer ook gewoon heel goed lukt.

Ik vond het een hele vervelende situatie en ik voelde helemaal soort van die irritatie om me opkomen

en toen ervoer ik, ik dacht, nee maar ik moet diegene, of ik mag diegene, ik moet eigenlijk niet

moeten zeggen, maar ik mag diegene zegenen. En dat ik ook merkte dat het soort van mij afviel en dat ik

daarna dacht, het is aan twee kanten ook zo mooi als een zegen kunt zijn voor een ander, ook al doet

hij iets wat je heel vervelend vindt. En dat het tegelijkertijd ook weer een zegen is voor jou,

want later dacht ik, ik had hier nog wel een kwartier heel geïrriteerd kunnen zijn over deze persoon,

maar ik mocht het ook loslaten, omdat ik het samen met God deed. Dat is gewoon een heel praktisch

voorbeeldje, maar wel één waar ik vaak nog aan terug denk. Absoluut. Ja, want als we naar dat

groeiproces kijken in ons leven, Mirjam, als je naar de bergheden kijkt, want tevoren hebben we hem

gelezen, en dan zeiden we tegen elkaar, laten we ons een voorbeeld geven daaruit van hoe we daarmee

omgaan in ons leven. Kun je een voorbeeld geven uit de bergheer, dus je zegt, dat heb ik echt in mijn

leven, ben ik mee bezig gegaan, of kwam iets tegen, dat ik dacht, hier kan ik het toepassen, of heb ik

een ontwikkeling gezien? Ja, ik vind het voorbeeld dat Jezus zegt, niet alleen je naaste liefhebben,

of je vijand haten, wat misschien eerder in het Oude Testament aan de orde was, maar dat hij

zegt, heb je vijand lief, zegen hen die jou vervloeken, die kan ik heel ingewikkeld vinden, maar daar ben ik

wel mee bezig gegaan. Dat zie je natuurlijk in kleine dingen, maar ook in grote dingen. Dus we hebben

één keer gehad dat onze oudste zoon, die was denk ik destijds elf, dat hij echt in elkaar geslagen was

door één of twee jongens, eentje met name, waar echt een groep omheen had gestaan, toegekeken, gefilmd,

heel naar, waar we daarna echt mee bezig zijn geweest, ook met de kinderen, van hoe doen we dit nu?

Hoe pakken we het op? We hebben wel op politie gebeld om te overleggen, ook om aan te geven dat dit

gebeurt, maar vervolgens moesten we nadenken over, gaan we nou echt aangifte doen? En als er dan een

rechtszaak van komt, zou je dat dan willen? Hoe ver wil je dit laten gaan? Want het was ook een

jongen geweest, die was ook een jaartje of elf, dus wil je dat iemand echt aandoen? En daar hebben we

wel naast gelegd wat Jezus hier ook zegt, van zegen je vijanden, in plaats van hen te vervloeken, en die

heeft ons die vragen gesteld, als je dan aangifte doet en je sleept iemand door zo'n proces die elf

jaar is, ben je hem dan aan het zegenen of ben je hem dan, nou ja, wat doe je dan? Dus uiteindelijk

hebben we daarvoor gekozen om dat niet te doen en ook met de kinderen voor hem gebeden, om dat ook

in de praktijk te brengen, maar dat was wel heel ingewikkeld. Wat de consequenties voor die jongen

van elf zou zijn geweest, dat die een melding had of zo bij de justitie? Ja, ik weet niet precies wat

de consequenties zouden zijn, maar bij een aangifte betekent het wel dat je echt gaat vervolgen of dat

je in ieder geval gaat onderzoeken wat is hier nu precies gebeurd, met alle gevolgen van dien. Ja,

komt er dan een rechtszaak, wil je dan op die manier recht halen? En ik zeg niet dat mensen dat nooit

moeten doen, maar in dit geval ging het natuurlijk ook om een jonge jongen. Wat wil je op zijn

strafblad zetten of op zijn? Ja, en wil je hem de ruimte geven om hiervan te leren in principe ook? Ja,

om dit niet de rest van zijn leven mee te hoeven dragen, ook als een heel negatief iets. Wat ik een

mooi voor je voorbeeld vind, Jezus bedoelt hier ook niet mee dat je zomaar in elkaar moet laten

slaan, daar gaat het niet over, maar hoe reageer je als dat gebeurt? Hoe ga je daarna daarmee om? Ik

bedoel, ik denk ook dat als je zomaar zich niet moet verweren op dat moment, maar als hij dan

hem later weer ontmoet, hoe ga je dan met hem omzetten? Ja, precies. Ja, vind ik heel mooi. Ja. Ja, het

grappige is dat ik deze zelf ook uitgekozen had. Ja, en ik zag ook vijanden, ja dit is echt

letterlijk een vijand, echt vijanden zoals in oorlog ken ik niet, zoals de Joden, Romeinen hadden en zo,

maar ik heb wel mensen die me in het leven ook tegenwerkt, heftige dingen die ik wilde

ondernemen of zo, dwarsgingen liggen, of collega's op het werk ook die gewoon vrij ingewikkeld zijn,

zich heel hoog achter dan je heel naar tegen je blijven doen, maar ook in mijn jeugd veel

mensen in de groep basisschool echt met leven zuur gemaakt hebben, veel gepest, maar dat zijn inwezen

ook vijanden, dat ik dacht van ja, hun liefhebben. Kijk, als jochie toen koos ik ervan om gewoon normaal

te blijven doen, als ik maar normaal blijf doen zullen zij wel normaal doen. Die theorie klopte

natuurlijk niet, maar er was wel zo van dat mijn moeder hem ook altijd leerde, van liefde naar

elkaar, dat is belangrijk, dus dat was de bergrede. Dat ik er wel koos voor. Ik wil gewoon zelf, kies ik er

voor, om mezelf te blijven in de situatie, niet te reageren zoals zij op mij reageerde. Als kind was

het een beetje naïef misschien, maar achteraf denk ik wel echt de vrucht van de opvoeding van

mijn moeder. Ik wil zeggen, dat heb je vroeg meegekregen dus. Ja, zeker, maar later merkte ik dat dat

meedroeg, mebleef dragen en dat het heel lastig is om soms als mensen die je later tegenwerken, of die

collega's die je uit hoog moet, lastige vervelende dingen laten doen, als een vijand opstem, steeds

meer kiezen dat jij dat moet doen voor ze of zo, dat je, zoals ze zeiden, de stad binnen gaan. Wat

moet ik hiervoor loslaten? Om dit te reageren is toch ook mijn eigen trots. Wie zei dat ik dit moet

doen voor hem, of waarom moet ik weer dit? Dan kan ik dus boos terugreageren. Ik bedoel, ik mag er wel

wat van zeggen, van dit is niet rechtvaardig, maar mijn houding de rest van de dag dan, blijft die

nukkig boos, of blijf ik in liefde dan samenwerken als ik mijn grens heb aangegeven. Dat is wel een

gezonde grens. Dit is niet rechtvaardig, maar dan kan ik de rest van de dag ook boos blijven

op hem of schagerijnig of hem en hem gaan dwars liggen de rest van de dag. Ja precies, want het is dan trots ergens en ergens is het inderdaad ook wel wat je zegt die

rechtvaardigheid een soort van je recht halen. Dus je wil iets eigenlijk terug doen om het weer gelijk te

maken of zo. En dat is ook oude verbond in principe weer. Ja, daar zit hij dan toch weer doorheen. Ja want de

liefde van God doet dat ook niet aan mij. Nee. Jezus doet het niet aan mij. Ik hoef het niet recht te breien. Hij blijft niet de rest

van de dag schagerijnig of boos of dwars liggen. Gelukkig niet. Nee. Het zou heel lastig worden. Ja, maar het is wel

echt echt een keuze. Dat ik echt merkte van als ik dat wil, ja ik doe mezelf een plezier mee dat ik niet de hele

dag in dat nukkige stemming blijf zitten, maar als ik ook de liefde licht in de wereld wil zijn of

zo, dan moet ik er ook voor kiezen die rechtvaardigheidsgevoel opzij te zetten, die af te gooien om die

stap binnen te kunnen gaan om hem te dienen alsnog. Ja, ik heb ook al eens gehoord en het gaat dan over vergeven en

dat ligt natuurlijk weer heel dichtbij, maar het vergeven, ook het loslaten is van de strot van een

ander. Ja. Dat herken ik hier ook wel een beetje in. Ja. Dus ja, dat is een absoluut eentje waar we

van zeggen van, nou ja, je moet zonder dingen loslaten om te groeien en te mogen groeien. Ja. Dat is mooi

om te zien hoe God met iedereen ook z'n eigen weg gaat, dat we al die steden mogen aandoen. Soms is het

ook best wel pittig, zoals een keuze die jij maakte. Heb je iets om mensen te bemoedigen om

hem toch vol te houden? Ja, absoluut. Nou ja, zoals je zei, deze gelijkenis kan alleen in ons

leven tot leven komen als we echt vanuit die nieuwe wijnzak te doen, waar dat proces tot leven komt.

Nieuw verbond en daarmee is niet door de wet, niet door geboden, maar door de

kracht van de Heilige Geest. Ja. Het verschil tussen die twee verbonden. En in Ezekiel 47 vers 1 en vers 3

tot 6 en 12 heb ik even een korte samengewacht van een prachtig beeld waarin God het ook laat zien.

Toen bracht de man mij terug naar de ingang van de tempel. Daar zag ik water onder de drempel van

de tempel vandaan komen. Daar liet hij mij door het water waden. Het water kwam tot mijn enkels. Hij

mat nog eens duizend el en liet me weer door het water waden. Het water kwam tot mijn knieën. Hij

mat nog eens duizend el en liet me er weer door waden. Het water kwam tot mijn heupen. Hij mat nog

eens duizend el. En toen was het water een rivier waar ik niet doorheen kon waden. Het water was zo

hoog dat je er alleen in kon zwemmen. Het was een ondoorwaadbare rivier. Aan de oefens van de rivier

zullen allerlei vruchtbomen opkomen, waarvan de bladeren niet zullen verwelken en de vruchten niet

zullen opraken. Elke maand zullen ze vruchtdragen. Het water stroomt immers uit het heiligdom.

Je ziet in de hele gelijking eens in terugkomen de belofte van de heilige geest. Je ziet hier

de water die uit de tempel voorkomt, de heerlijkheid van God die de tempels overlaten en door het land

zo stromen. Dat vind ik ook het beeld van de uitstorting van de heilige geest. Het water ook wat

hem symboliceerd volgens mij. De heilige geest en de heiligheid van God is een. Dus die komt door het

land en Ezechiël mag er in staan. Zegt hij. Eerst komen tot enkels, knieën, heupen. Je ziet ook een

proces. Eerst dat deel van zijn leven, dan tot daar. En hij wordt er helemaal doorheen opgenomen in de

rivier. En ik denk dat dat ook de uitdaging is van deze gelijkis. Worden, horen, doen. Niet

je hele leven in één keer moeten aanhaald worden. Begin bij die enkels. Maar laat wel het water van de

heilige geest komen bij die enkels. En als Jezus zegt, we gaan eerst die enkels een dagje uit om

daar iets mee te doen. Eerst met spootje baden. Juist, ga dat dan doen. En vervolgens, als Jezus, dan gaan we nu met

je knieën bezig. In je gezin of in je familie gaan dat deel pakken. En vervolgens gaat de

heilige geest komt met het water. En dan zie je stap voor stap je hele leven vervuld wordt met de

principes van het koninkrijk van God. En dan zie je dat hij, zegt hij ook, en aan die rivier, die invloed

van die rivier, kwamen bomen die keer op keer maanden en nieuwe vruchten voeren. Elke maand he? Elke maand.

Haast of God ook elke maand ons een uitdaging voor geven. We gaan iets nieuws tot leven. Of nieuwe vrucht.

Een nieuwe vrucht. En het grappige is dat hij, er komt nieuwe vrucht, maar het raakt ook niet voor dord.

Het verdwijnt niet. Nee. Dat blijft door dat water tot leven. Dus die bomen die komen steeds meer vruchten

voort en het blijft in leven. Ik denk dat dat ook, ja, gewoon voor mezelf ook heb ervaren. Ik kon die

keuze maken ook alleen maar door de heilige geest me overtuigden van de goedheid van God. Alleen maar

overtuigd door dat dit de goede weg is om te gaan en de kracht geeft ook om die keuze te maken. En samen

met hem, vanuit dat nieuwe verbond, vertrouwen, Jezus volgen, gefascineerd en dat te doen. En jij ook in

de auto. Dat deel, als je besluit om dat deel heerlijk wil, meer van uw liefde in mijn leven, van de

mensen omheen, dat heilige geest. Nou, dat is jouw enkel. Dan gaan we nu daar water van leven inbrengen.

Mijn liefde, mijn genade, waar je je schatkamer mee vult met de heilige geest, zegt Jezus, dat komen goede

schatten uit voort. Ja, gewoon in verbinding. Vertrouwen met hem, volgen, gefascineerd raken en

ja, dan zal hij tot het leven brengen wat hij tot leven kan brengen.

Wil jij ook leren leven als een volwassen kind van God en een daadkrachtig dienaar van Koning

Jezus? Ga dan naar www.followthewind.nl en geef je snel op voor een van onze trainingen of

nodig ons als kerk uit om onderwijs te komen geven. Blijf ook op de hoogte van onze nieuwe

podcast afleveringen, trainingen en andere activiteiten door ons te volgen op onze socials.