Welkom bij de podcast Spiegelverhalen, een podcast van stichting Follow the Wind waarin
ik, Mirjam Vogelzang, samen met Rombert Feenstra in gesprek ga over de gelijkenissen van Jezus
en de lessen die we daaruit kunnen leren.
Aflevering 2, blinde leiders met balken in hun ogen.
Mirjam, ik heb een vraag, hoeveel kerkgangers heb je nodig om in een kerk één lampen te
vervangen?
Eén lamp?
Eén lamp.
Ik zou zeggen één persoon, misschien een tweede om een trappetje vast te houden of
ze een beetje hoog hangt, maar dat is het wel, denk ik.
Oké, dus twee mensen.
Ja.
Klopt het?
Nee, klopt niet.
Oh.
Nee, dit is een raadsel en het antwoord op deze vraag is minimaal vijf mensen.
Zo, oké.
Ja, want de reden daarvoor is dat één die het vervoert het uit en vervolgens heb je nog
vier mensen nodig die praten over de oude lamp, hoe mooi die dan niet was en hoe goed
die ook was, terwijl de nieuwe lamp erin gehangen wordt.
Ja.
En ik vond het een hele mooie raadsel.
Ik kwam hem tegen in een boek over cultuur en groepsverandering, groepsdynamiek cultuur
en die gaf aan dat veranderingen lange processen zijn.
Ja, we houden er niet echt van, denk ik.
Nee, dat beschrijft hij hier inderdaad mee, die vier mensen die houden vaststaan aan het
oude.
Ja, lekker comfortabel.
Ja, dit begrijpen we, vertrouwen we, dat voelt veilig.
Weet al hoe het gaat.
Ja, voorspelbaar.
Ja, en het is grappig, vond ik, dat hij dit gaat over gewone in de samenleving en heel
specifiek, zei hij, in kerken is dit nog heftiger en daarom kwam hij ook met deze raadsel en
heel grappig dat hij dat tussendoor weer schreef, maar het kwam erop neer dat hij zei van die
dingen hebben nog meer waarde en betekenis in religieuze systemen en daardoor wordt het
nog heftiger.
Ja.
Maar ik vond het wel herkenbaar en ik vond het ook wel inzichtgeven van waar we nu
kijken met deze podcast naar, dat Jezus daar natuurlijk ook heel erg tegenaan liep.
Ja.
Dit zagen we de vorige keer natuurlijk heel duidelijk.
We zeiden toen dat Jezus kwam als messias het koninkrijk van God kwam brengen door middel
van een nieuw verbond en dat hij zo het koninkrijk in zijn puurste vorm terugbracht door middel
van het onderwijs dat hij gaf over de principes van God, het koninkrijk ook praktisch vormgaf
onder de mensen en dat nieuwe verbond vooral de basis daarvan was wat echt tegen de leer
inging van de schriftgeleerden en van de zeer en dat zorgde voor enorm veel conflicten met
hun.
Ja.
En dat is ook logisch als je nagaat dat zij door middel van de wet het oude verbond
hetzelfde koninkrijk wouden vormgeven en we zeiden ook dat het af en toe hun onderwijs
niet klopte.
Het was niet precies zoals het bedoeld was en dat ze dingen toegevoegd hadden.
Maar ze waren er wel van overtuigd dat ze de wet kenden, snapten, begrepen en uitleefden.
Andere mensen wezen ze ook heel veel op die fouten, want wij leven het uit dus zo moet
het.
Zo moet het.
We gaan het jullie ook allemaal meenemen erin.
En dat ze daardoor heel erg bezig ook waren met de mensen om hen heen en ook van mensen
die echt als ze niet aan de eisen willen doen en niet goed luisteren dan banden ze
ze ook echt buiten.
Ja, echt afgeserveerd eigenlijk.
Absoluut.
Nou, zo hielden ze het Joodse volk dus ook heel lang gevangen in hun vorm en je zagen
ook, en dat zullen we de komende aflevering ook zien, dat ze de waarheid over Gods koninkrijk
hebben, maar voor over God de vader daar nu niet meer vertegenwoordigd worden.
Deze botsing, die zullen we de hele podcast terugzien in elke aflevering.
Dat zie je steeds in Lucas terugkeren en dat vind je in elk context van de gelijkenissen
bekijken terug.
Dus ook in de context van deze gelijkenissen die we in deze aflevering gaan bekijken.
Oké.
En wat is de context van deze gelijkenissen?
Nou, de context van deze gelijkenissen vinden we in Lucas 6 en Matthäus 7 en eigenlijk zie
je dat Jezus dus de eerste keer het evangelie verkondigde, dat het ook een paar keer staat
dat die rondtrokken, dat onderwijs gegeven en dat er een menigde bij Jezus komt.
Zie je in beide evangelieën waar deze gelijkenissen in staat, zie je dat ze beschreven heel specifiek.
Dat Jezus de berg optrok, het onderwijs gaf en dat onderwijs staat bekend als de?
Bergerede.
Ja.
En dat koninkrijk van God verkondigt hij daar heel duidelijk in en dan zie je dus ook weer
dat hij dus een nieuwe leer met gezag bracht en daar heel specifiek nog dieper uit gaat
wat dat dan inhoudt.
Twee dingen zie je dan terug, hij zegt het is heel anders dan de wereld uitleeft, maar
ook heel specifiek zie je dat hij daar meteen doet dat het heel anders is dan de farizeeërs
en schriftgeluiden die jullie altijd geleerd hebben.
Ja.
En dat herken je door dat hij zegt, jullie is altijd geleerd dat, maar ik zeg jullie
dat.
En eerst laat hij dus constant zien van nee dit is wat jullie gewend zijn, dit is de oude
lamp, maar dit is de nieuwe en ja voor de mensen die daar naar luisteren moet dat natuurlijk
verwarend zijn geweest en voor de Farizeeërs en schriftgeluiden ja aanstootgevend.
Ja inderdaad.
Om voorstellen ja.
En één punt die je in de bergredes ook ziet is dat het gaat over het gewone leven
van mensen.
Hoe leef je het koninkrijk uit, maar er gaat ook een groot deel over van hoe leef je dan
met de mensen om je heen.
Ja.
En dan zegt hij is eigenlijk heel duidelijk daar dat het koninkrijk wordt zichtbaar door
de mensen die leven vanuit God's goedheid en genade en dat lezen we in Lucas 36 tot
de bedachte.
Wees barmhartig zoals jullie vader barmhartig is, oordeel niet dan zal er niet over je
geordeeld worden, veroordeel niet dan zal je niet veroordeeld worden, vergeef dan zal
je vergeven worden, geef dan zal je gegeven worden, een goede, stevige, aangedrukte, goed
geschudde en overvolle maat zal je worden toebedeeld, want de maat die je voor anderen
gebruikt zal ook voor jullie worden gebruikt.
Kijk het woord staat oordeel niet he, ik weet niet of je dat herkent, maar dat weet ik
ja, je mag niet oordelen dat het een spannend iets is, maar ik denk niet dat Jezus hier
zegt dat we onze ogen moeten sluiten voor de fouten die gebeuren of dingen die niet goed
zijn.
Nee.
Ik denk dat het juist goed is als wij op Jezus willen lijken, dat je mij ook af en toe als
schop onder m'n kont geeft als het gewoon niet klopt.
Ja in liefde.
Ja.
Dus we moeten elkaar scherp houden, alleen Jezus waarschuwt hier en dat zie je heel duidelijk
door het woord dat hij gebruikt, dat ze er niet zo hoogmoedig daarin moeten worden als
de Farizeeërs een schip verleden, want het woord oordelen betekent echt aanklagen of veroordelen
en het komt echt uit een rechtspraak voort en een rechter die een oordeel uitspraak over
iemand anders.
Ja.
Dus dat is er wat anders van, spreken we elkaar niet aan, nee hij spreekt niet als een rechter
oordeel over elkaar, zoals de Farizeeërs in deze wezen wel deden.
Volgelingen van Jezus die zijn niet rechter over elkaar, Farizeeërs en schriftgeleerden die
leefden als rechters, plaatsen ze zich boven de mensen, keurden ze af als ze er niet aan
die eisen voldeden.
En wat je dan bij die Farizeeërs schriften heel duidelijk ziet is dat ze eigenlijk door,
dat ze zo overtuigd zijn dat ze de wet kenden en uitleefden, dat ze ook voor vergaten zelfschuldig
zijn, echt eigenlijk bijna leven vanuit het feit dat ze zelf heilig zijn.
Dat ze heilig zijn eigenlijk.
Ja, ze zagen hun eigen fouten niet meer.
Nee, precies.
En waarom kon God wel oordelen?
Dat komt omdat God heilig is, vanuit zijn heiligheid heeft hij ook het recht om een
oordeel uit te spreken.
Maar God, zie je dus door de komst van Jezus, komt niet met een oordeel door.
Jezus komt, juist, barmhartigheid tonen.
Jezus kwam niet als rechter naar de wereld, maar om mensen te redden in verbinding met
hem.
Dus eigenlijk vanuit het barmhartigheid van God, Gods genade.
En ik denk dat hij ook zegt, ik stuur jullie discipline ook niet als rechters de wereld
in.
Dat is niet mijn bezoeling.
Jullie moeten mij laten vertegenwoorden, dat is ook de barmhartigheid van God, de liefde
van God, de genade van God, die moeten jullie ook onderling hebben.
Op dit punt gebeurt er iets heel interessants in het onderwijs, want dan heeft Jezus het
op een gegeven moment over een maat.
Heb je enig idee waar ik beeld een maat voor staat?
Ja, ik denk aan een maatbeker, of dingen die ik thuis heb als ik ga bakken.
Een maatbeker?
Ja, een maatbeker.
Nou dan zit je echt heel warm.
Ik heb zelf altijd moest aan een centimeter denken ofzo.
Ah ja, dat kan natuurlijk ook.
Maar het is inderdaad, het heeft te maken met een maatbeker.
In die tijd kocht je koren op de markt in met een maat, noemen ze dat.
Dat was een beker, een bak waar je naar de markt ging.
Een marktman die vulde die maat met koren en dat betaalde je dan een prijs voor.
Maar maat had je dan, iedereen die daarnaartoe ging, het was een beetje afhankelijk van
de gullheid van de marktverkoopman wat je kreeg.
Dus hij had de keuze, ik doe hem een beetje in en dan betaal ik de prijs ervoor.
Of ik doe hem gewoon vol en dan betaal ik de prijs, of ik geef een overvloedige.
Ja, met zo'n lekkere kop erop.
Yes.
En het grappige is dat jij ze hier eigenlijk zegt, dat zo'n man die dat verkoopt, als hij
een klein beetje erin doet en je betaalt daar de prijs voor, na die maat die hij geeft zou
je zelf gemeten worden, want als hij streng precies meet van een klein beetje, dan zie je
de kans groot dat ze niet terug zullen komen.
Nee, dan kom je niet terug.
Dan zou hij ook zelf na zijn maat gemeten worden in principe.
En zo zegt Jezus eigenlijk tegen de disciples ook, wees er bewust van, dat als jij je houding
naar andere mensen echt veroordeelt en scherp bent, is de kans groot dat je zelf ook streng
door mensen beoordeeld zullen worden.
Ja precies.
Maar dan, volgens mij gaat het hier nog een stapje dieper als we verbinden met de voordere
gelijkenis.
Dat Jezus een nieuw verbond kwam brengen en daarbij, rekening houden dat hij dat verkondigd
heeft, zegt hij hier volgens mij ook nog iets anders.
Dan zegt hij eigenlijk ook van, als jij, net zoals de farizeeërs, onder een oude verbond
leeft en die de maat bepaalt, dat je steeds andere volgens het oude verbond meet, de wet,
dan zul je ook na die maat zelf weer gemeten worden.
Naar dat oude verbond eigenlijk.
Ja, als je anderen veroordeelt op dat verbond, zul je ook zelf daarna veroordeeld worden.
Op dat verbond geoordeeld worden, ja.
Dus als het oude verbond nog steeds waaruit je leeft, zeg maar, als je merkt dat je andere
mensen nog steeds met die principes veroordeelt, dan moet het een alarmbelt zijn, dan is het
kans gewoon dat je waarschijnlijk zelf nog niet onder dat nieuw verbond leeft.
En op dit punt gaat Jezus volgens nog dieper op in, in de tweede gelijkenis die daar achterna
komt.
Maar eerst, voordat hij naar die gelijkenis gaat, gaat hij nog even dieper in op de hoogmoedige
houding van de Farizeeërs.
En dat doet hij in Lucas 6, vers 39 tot en met 40.
Hij sprak ook in gelijkenissen tegen hen.
Kan de ene blinde de andere blinde leiden?
Vallen ze dan niet beide in een kuil?
Een leerling staat niet boven zijn leermeester.
Pas als iemand zich alles heeft eigen gemaakt, zal hij de gelijke zijn van zijn leermeester.
Ik vind dit persoonlijk een heel grappig beeld.
Ik weet niet of jij dat ook vindt.
Jij ziet het voor je?
Ja, ik zie het lekker voor me, ja.
Dus dat een blinde en een andere blinde, o kom maar en dan samen de...
Dat is ook wel de onderen, ja.
Maar als je er goed over nadenkt, is het een, als dit in de praktijk zou gebeuren, een heel
heftig iets natuurlijk.
Ja, als je als leider aangesteld bent en dat is wat je veroorzaakt, is niet fijn.
Nee.
Dus dit is een hele duidelijke gelijkenis als je hem in de context kijkt.
Dat hij zegt, ja, een blinde leider kan een anderen niet helpen.
Want als je het zelf niet snapt, kun je anderen echt niet helpen.
Dan is de kans gewoon dat je samen ten onder gaat.
Dus als het koninkrijk, als je dat wil leren aan anderen, anderen wil opwijzen hoe het koninkrijk
in elkaar zit, moet je het zelf wel goed begrijpen voordat je dat kan uitdelen.
En dan komt bij dat in de Joodse cultuur een leraar vaak ook iemand was beschreven werd
als iemand die blinde de weg wees.
Oh, oké.
Ja.
Dus de link naar de Farizeeërs is hiermee.
Was gelijkduidelijk.
Was wel heel helder, ja.
Een leerling moet echt zelf in zich zij zijn, blinde leiders, ik kom jullie het nieuw verbond
brengen.
Ik, ik, ik, ik ken God wel, ik snap de principes van de wetten.
Ik kan jullie er wel mee brengen.
Maar als jullie denken dat anderen het helpen, en vooral naar zijn disciples die later de
apostelen zouden worden natuurlijk, dan is het wel belangrijk dat jullie goed begrijpen
hoe het nieuwe verbond in elkaar zit voordat je een goede gids kan zijn.
Het was dus voor de disciple ook heel belangrijk dat ze zelf nederig bleven en moesten leren
van de valkuil van de Farizeeërs dat ze ze dachten van we begrijpen het, wij snappen
het, wij kunnen het.
Dus ook niet meer corrigerbaar waren en komt erbij dat in die tijd onderwijs ging vooral
van overlevingen.
Dus de ene man die kennis had, gaf het door aan jongeren, generaties.
Niet via geschreven woord, nog.
Nee, echt gesproken en met elkaar meeleven en, maar een leerling was dan wel heel afhankelijk
van hoe goed zijn leraar het begreep natuurlijk.
Dat was zijn bron, dat was zijn, degene die hem leidde, maar je ziet ook dat je eens hiermee
zegt een leerling die kan dus, is afhankelijk van die leiding, maar die kan er niet bovenstaan
zolang je het niet begrijpt.
Dus hij kan niet zeggen van, ja ik snap het wel, nee hij is echt afhankelijk van de les
van zijn leraar.
Aan de ene kant was het dus ook echt commentaar op de Farizeeërs, maar ik geloof dat je eens
hier ook echt de leerlingen, zijn disciple, die later dus, apostelen ook een waarschuwing
wil geven van, blijf nederig, blijf leer...
Valt niet in dezelfde valkuil eigenlijk.
Ja.
Want dat zie je ook door dat stukje, een leerling staat niet boven zijn leermeester, pas als
hij alles heeft eigen gemaakt, zou echt gelijk het zijn van zijn meester.
Dat is een mooie waarschuwing natuurlijk, in die tijd was er een leraar die gaf een leerling
les en in die tijd kon je zeggen van, ja die waren niet gelijk, het was altijd de leraar
en de leerling en pas als je het begreep als hem, dan kon je gelijkwaardig zijn, maar dan
moest je wel nederig eerst openstaan voor de les van de leraar.
En ik denk dat het heel interessant is, dat de discipline dus, hadden Jezus als leraar...
Ja, ook wel zeggen, ja.
Hoe ga je daar ooit aan gelijk staan?
Ja, onmogelijk.
Ja, dat kan niet.
Ik denk dat ze daar ook heel erg, inderdaad geconfronteerd werden mede mee en dat Jezus
daar ook eigenlijk zegt van, zou ik laten proeven van, kijk ik kom als Messias, als
beeld van God, zonder zonde, ik heb het gezag om het te leren en ook om te oordelen, omdat
ik heilig leef, maar dat niveau, dat zullen jullie niet krijgen, onmogelijk en daarmee
introduceert hij dan ook weer de volgende gelijkenis die daarop verder gaat.
Waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster terwijl je de balk
in je eigen oog niet opmerkt?
Hoe kun je tegen hen zeggen, laat mij de splinter in je oog verwijderen terwijl je de balk in
je eigen oog niet ziet?
Huigelaars, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien
om de splinter in het oog van je broeder of zuster te verwijderen.
Nou, nu je zo deze gelijkenis hoort en met de vorige erbij, dan wordt het veel duidelijk
wat Jezus hier volgens mij ook mee bedoelt.
Ja.
En het komt ook nog bij dat Jezus gebruikt het beeld van een oog ook, dat was echt een
beeld voor relaties tussen mensen.
Dus als ik ruzie met je had, dan zouden we dat beschrijven als, ik heb een kwaad oog naar je
en een boos oog, dan was onze relatie niet goed aan de ruzie.
En volgens mij als je dan naar de gelijkenis kijkt, dan zegt Jezus, waarom kijk je naar
de splinter in het oog van je broeder of zuster, dan zegt hij volgens mij ook, waarom kijk
je uit wat de anderen niet goed doen naar jou, terwijl je zelf ook fouten maakt en misschien
nog wel een grote fout, hij heeft een splinter in zijn oog naar jou en jij hebt een balk in
je oog.
Dus het is ook nog, omdat het stukje heel gaat over in de Berdrede, de relatie tussen
mensen, dat Jezus het heel erg laat zien van, je bent steeds bezig met de fouten en het kortkomen
van anderen naar jou.
Ja.
Maar je bent blind voor je eigen fouten.
Ja.
En dat maakt het stukje ook heel ironisch en een beetje lachwekkend als we weer teruggaan
naar de botsing die Farizeeërs is, die constant dacht van, ja wij leven perfect naar de mensen
om ons heen.
Maar zij doen naar ons, en vooral naar God, allemaal verkeerd.
En het grappige is dat je ziet dat in de gelijking is diegene met die balk in je ogen, dus die
niet Gods barmhartigheid en goedheid meer vertegenwoordigde Farizeeërs, die leer, die komt van, hey zal ik
jou eens helpen?
Dat splintert je uit zo.
Ja.
Ik weet niet of je een oogoperatie zou willen van iemand die je niet meer goed scherp ziet,
want een balk in je ogen, dat is niet…
Nee, dat lijkt me niet fijn, nee.
Nee.
Doe maar niets.
Het is hier ook echt heel ironisch laten zien, het is echt heel raar wat zij doen.
Ze snappen godsgoedheid en genade niet, en dan zeggen ze, die leer zegt zo nog, hey,
ga je helpen?
En dat die daarmee ook wel laten zien van, ik kom het koninkrijk op een pure manier brengen,
ik kan jullie wel de barmhartigheid en goedheid van God leren.
Dus het is heel diep wat hier allemaal gebeurt, zeg maar, en dat het ook een grote probleem
was van de faeceris, dat ze eigens huichelaars, zeg je, ze zijn dat dat woord was ook echt
een woord voor toneelspelers, als je het Griekse bekijkt, zegt eigelijk jullie vroemen toneelspelers,
jullie…
Die doe je anders voor.
Ja.
Maar het klopt niet in de kern van, het klopt wel helemaal niet met de principes van God
of het koninkrijk van God.
En dat maakt deze gelijkenissen ook praktisch, ook naar de discipline, dat is echt heel duidelijk
maakt van, wees eerst kritisch op je eigen handelen, in je relatie met God, in je relatie
met de naast om je heen, in je relatie naar de wereld, voordat je kritisch bent hoe anderen
naar jou of de wereld naar jou doet.
En als we dat willen zien en daarin willen groeien, nou haal dan die balk uit je oog,
en voor mij komt er dan weer een mooie link naar een nieuwe verbond, dan ontdek je dat
je dus niet te veel maakt, dat je godsgenade nodig had, godsbaamhartigheid nodig had.
En als je dat gaat proeven, die baamhartigheid en genade en goedeheid van God leert je dat
je een kind van God mag zijn, omdat die je ruimte geeft om te leren, als dat je hart
verzacht, dan kan je naar anderen gaan om hem wel een splinter uit zijn oog te halen.
Vanuit die liefde, die baamhartigheid en zachtheid, en dan komen we tot de kern van het koninkrijk
van God, dat weer gevormd wordt gegeven door baamhartige mensen die baamhartigheid en genade
en goedeheid van God kennen, en daardoor ook naar anderen zullen uitleven.
Nou, dat maakt deze gelijkenis volgens mij heel mooi, heel praktisch en heel interessant
om te leren.
Ja, mooi.
Ik vond de eerste gelijkenis van de vorige afleveringen, vanuit het nieuwe verbond leren
leven is al een heel proces, maar deze herken ik zelf ook wel, dat je snel ook het oude
verbond alleen maar uitzelt aan de mensen om je heen, eisen stelt, van ik wil dat je zo
leeft, ik wil dat je nou hier eens bent, dat je dit nou eens begrijpt, dat je dit nou eens
doet.
En ik moet wel zeggen dat ik in mijn leven ontdekte hoe meer ik verbewust blijf van het
nieuwe verbond, dat ik daarin leef, die transformatie vrij automatisch gaat naar dat nieuwe verbond
naar anderen.
Dus Johannes beschrijft het ook wel mooi, in 1 Johannes 4, vers 16 en 17.
En wij hebben de liefde onderkend en geloofd die God jegens ons heeft.
God is liefde en wie in de liefde blijft, blijft in God en God blijft in hem.
Hierin is de liefde bij ons volmaakt geworden, dat wij vrijmoedigheid hebben op de dag des
oordeels, want gelijk Hij is, zijn ook wij in deze wereld.
Hier beschrijft het, we hebben God leren kennen en we geloven in die liefde, God is liefde
en wie in die liefde blijft, in die nieuwe verbond blijft, blijft in God en God blijft
in hem.
En dat beschrijft volgens mij die beide gelijkenissen.
Maar over dat het in God blijft, heb je God's liefde leren kennen, heb je een moment dat
je zegt, ik heb dat echt plaatsgevonden in mijn leven en welk effect had dat dan op je
houding naar anderen?
Ja, die hebben vorige aflevering ook wel een beetje besproken, dus ik maak dat ik daar dan
wel weer op terugpak.
Dus dat moment waarop ik het gevoel heb dat God mij echt vastpakte en in één keer heel
verlangen gaf om hem beter te leren kennen, dat is voor mij ook wel een moment geweest
dat ik zoveel liefde ervoer en dat het ook makkelijker was om dat ook weer naar anderen
zo te ervaren.
Ik weet niet of ik jouw vraag nou volledig beantwoord heb.
Hoe ervaarde je dan dat het makkelijker ging, wat kan je dat beschrijven voor jezelf?
Ik denk dat het eigenlijk alles te maken had met hoe het voor mij voelde.
Dus ik wist zodra ik me deur uitstapte, ik ben een godsgeliefde kind, hij heeft mij lief
gehad, hij heeft mij vastgepakt, hij heeft me weer bij mijn kladden gegrepen en mij zo verlangen
gegeven naar hem, omdat hij zo naar mij verlangde, dat het daarmee automatisch, dat ik het ook
projecteerde op een ander.
Ergens denk ik, dat zie je ook wel ergens, jij weet die tekst altijd beter dan ik, maar
dat licht, dat je oog ook een lamp is, zeg ik dat goed?
Dat op het moment dat dat licht binnen zo helder is, dat je weet ik ben een geliefde kind van
God, dat je blik ook op die manier gericht is en dat het licht ook naar buiten schijnt,
maar nou maak ik misschien een beetje...
Ja je bedoelt, je woord is een lamp voor mijn voeten licht op mijn pad, bedoel je die ook?
Dat Gods woord, zijn liefde, ligt ook op hoe ik ga wandelen, als die liefdevolle woorden
van hem hoort naar mij, hoe die tot mij spreekt geeft het ook een vorm van mijn leven die ik
bewandel.
Ik ken heel erg wat je zegt hoor, ik heb het zelf ook heel erg gevaren in de voorbereiding
van waar ben ik dit tegengekomen, gewoon door te bidden en vasten en vasten was eerst uit
het oude verbond, inmiddels van nee dat moet je doen want dan gebruik je wat, maar toen
ik het nieuwe verbond is leren kennen, de nieuwe wijnzaak was het veel meer verlangen
van God te leren kennen, niet om iets voor hem te presteren, en toen ik dat ging doen,
dus mijn hart ook openstelde daarvoor daardoor, daar zijn er heel mooie momenten geweest bij
het vasten, niet om iets te presteren, maar om God te ontmoeten en daar echt het grappige
was dat ik meer, toen ik uit het oude verbond vaste, was het meer van ik wil iets bereiken
zoals ik met mezelf bezig ben.
Dus je is met me zotale gericht, is het eigenlijk dan sneller?
Ja, maar ook met mezelf en op het moment dat ik ging vasten die gnade, een nieuwe verbond
leren kennen, dat het vast ook iets werd dat ik open kwam, waardoor God kon spreken, en
toen ervaarde ik ook zijn liefde leren kennen, zijn hart toeliet, en de liefde in mij kwam
en dat vind ik grappig, jij zegt het ook, het gaat automatisch, inderdaad die transformatie
is heel raar, maar automatisch komt God in je, in de liefde in en dan ga je merken dat
dat verbond wat in je hart dus regeert, wat het plek krijgt, vorm krijgt naar de mens
waar je heen, en die transformatie is heel bizar, en Johannes gaat ook verder, in Johannes 4,
vers 18 en 19, die beschrijft dat heel mooi, vind ik.
Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit, want de vrees
houdt verband met straf, en wie vreesd is niet volmaakt in de liefde, wij hebben lief omdat
hij ons eerst heeft lief gehad.
Dat is eigenlijk precies wat ik bedoel, dat stuk, wij hebben lief omdat hij ons eerst
heeft lief gehad, op het moment dat je dat zo beleeft, ervaart, dat dat automatisch gaat,
je kunt het bijna niet zelf bewerken, dat is gewoon het gevolg van wat hij in jouw hart
gedaan heeft.
Ja, en ook heel mooi vind ik dat ze zeggen, er is in liefde geen vrees, dus een nieuwe
verbond ben ik geplaatst, dus er is geen vrees meer om God ontmoet, want die liefde drijft
alle angst weg tussen God en mij, maar ook in de relatie met de ander, omdat ik in die
liefde ben, hoeft de ander ook niet zo heel bang meer voor mij te worden, want die relatie
tussen ons, ik kom niet meer naar je toe om je te veroordelen, maar om je als broer of
zus te bemoedigen, daarom is het ook niet dat we elkaar niet meer mogen wijzen of bemoedigen,
we moeten elkaar juist scherp houden denk ik, maar vanuit liefde, want als ik het liefde
zeg, hey Mirjam, de weg die in je gaat, die brengt je niet te vol uit van het koninkrijk,
als ik dat dat liefde doe, is er geen ruimte voor angst in, maar als ik naar je toe kom,
hey Mirjam, nu kappen we met dat achterlijke gedrag en luister, want we gaan binnen deze
kades doen, daar is geen liefde in, hij heeft alleen maar wet, zonder liefde, zonder genade,
dus zonder ruimte, en wat ik ook ontneem is jouw ruimte om te leren, om leerling te zijn,
om fouten te kunnen maken, we gaan strakend het vallen achter Jezus aan gelukkig, en dat
vind ik een mooi beeld, niet omdat we komen te kort, maar omdat dat mag, de ruimte is
om te mogen vallen, die genade is er, ja, en dat is, ik ben blij en ik ga liever struikelend,
heel vervallend achter hem aan, dan het uit angst niet te doen, ja, ja mooi, en ook alweer
mooi dat je als je zelf dat toestaat, dat je dan ergens ook weer meer leert te begrijpen
van die genade, of dat je in ieder geval dat wat meer pakt, als je beseft, ik ga struikelend,
dan weet je, ik kan heel hard mijn best doen, en ik kan het met God doen, maar die genade
blijf ik nodig hebben, absoluut, ja, even de confronterende vraag aan, oké, welke balk
heeft God jou wel eens laten zien die Jij in jouw oog meedroeg, nou ja, dat is een hele
interessante van, ook een heel praktisch voorbeeld hierover, is dat er ooit iemand in
mijn leven die worstelde met een proces waarbij hij wou groeien, zeg maar, een zondige levensstijl
waar hij steeds weer viel in dezelfde fouten, wou veranderen, en daarom wou ik hem helpen,
en wat we gingen doen is tijd elke maand naar buiten komen om te bidden, en van, dit willen
we niet meer, en dat veranderen, maar wat we deden was heel erg focussen, dus steeds op
die fout, hij was weer, we gaan weer God vragen, en zo, en dat hebben we echt een
tijd gedaan, allebei uit heel verlangen dat verandering zou plaatsvinden, maar die verandering
heeft nooit plaatsgevonden, en zelf vond ik toen ook een beetje frusterend, ik dacht van
ja, je wilt het toch, waarom kunnen we niet, en toen ontdekte ik daarna die tijd en na zelf
het nieuwe verbond voor mezelf dieper, en als ik terugkijk, is wat er eigenlijk alleen
met de focus was op, het is weer fout gegaan deze week, dat gaan we blijven vragen, God
verandering, en nergens was er ruimte voor God's liefde en genade.
Dus we hadden eigens veel meer kunnen helpen, dus dat was de balk in mij, dat ik zelf enorm
nog wettisch leefde voor mezelf, en daardoor hem ook daarmee, ik zou nu veel meer die persoon
hebben geholpen door te zeggen van, ok, die benadering van laten we naar God gaan, en
gewoon troost vragen van het feit dat het je zo raakt, en veel meer vragen van, vader is
er dan iets veranderd in, klopt het dat die zich afgewezen voelde, of klopt het dat er
nu afstand is, dus veel meer dat nieuwe verbond dan de handeling aanpakken.
Ja, als je eigenlijk altijd weer, misschien je meer de vraag stelt hoe je iemand, of hoe
je weer terugkomt naar het vaderhart van God, dan dat je kijkt naar wat is nou precies
hetgene wat we in de praktijk mis zien gaan of zo.
Ja, en doordat hij dan die liefde en genade daar ontdekt, die ruimte dus om fouten te maken,
ook toelaat de Heilige Geest ook meer zo durft, toelaat volgens mij om die verandering
te laten plaatsvinden, want anders blijft hij ook, hij bleef heel erg vanuit het oude
verbond zelf op eigen kracht te proberen, en als hij die liefde geproefd had, en genade
in die tijd, dan had hij ook veel meer die stap durft zeggen van, ik kan het niet, het
lukt me niet, de Heilige Geest komt me tegemoed, en ik durf die liefde ook ruimte
te geven om mij te veranderen, die controle, die vastigheid, die vertrouwdheid van dit systeem
durf ik nu los te laten, het is echt overgeven aan iemand die, ja wij zijn klein, hij is de
pottenbakker, maar dan moet je jouw klein wel overgeven, om dat toe te laten, en ik denk
dat dat heel erg van, laat we God ook maar ...., ik ben ook naar die persoon toe
gegaan en gezegd van, dat spijt, maar dat het niet goed was, dat ik Gods beeld daar ook
niet goed vertegenwoordigd heb, de liefde van God, en zo, en dan hadden we een heel mooi
gesprek over, dat was hij zelf ook tot de conclusie gekomen later, ja, dus dat is wel
mooi, maar dat we ook beide zeiden, dat klopte toen niet, en dat was wel een diepe confrontatie,
en omdat ik ook gewoon merkte, de start was zelf die liefde kennen, dezelfde genade,
dezelfde verbonden leven, en daarom, eigenlijk pas dan kan je, zou je zeggen dat op het moment
dat je pas dat, als je dat pas goed je eigen hebt gemaakt, dat je je dan pas tegen een
ander, of een ander kunt disciplen, of een ander kunt helpen om dichterbij goed te komen?
Ja, ik denk wel dat je de focus eerst op de balk van je eigen ook, en dan pas kun je
de splinters bij de ander weghalen, dat je eerst dat hier ook zegt, en dat je daar ook
de disciplen, kijk zij moesten de cultuur van het koninkrijk van voren geven, en ze hadden
de fariseeërs als voorbeeld, die gingen rond, werd iets van, kijk, en het leeft het zelf
niet, en dat Jezus de discipliër ook traint van het feit van, oké, als jullie straks het
koninkrijk, ik doe het dan niet zoals zij dat doen, de blinde leiders, maar gaan jullie
beginnen bij jezelf, ontdek het nieuwe verbond, maak het eigen, haal die balk eruit, en ga
dan vanuit die liefde genade die je ontdekt hebt, anderen helpen splinternetjes weg te
gaan, en dat vind ik zo mooi aan deze gelijkenis, waardoor die, waar in die eerste instantie
heel heftig lijkt, is hij ook qua scherpte, maar wel heel liefdevol is.
Hij is heel liefdevol, en ik denk ook wel dat de valkuil, als ik kijk naar hoe ik eerder naar
die gelijkenis keek, dan kijk je denk ik veel meer vanuit inderdaad het praktische oogpunt,
dus die balk die je dan hoort, die leg je dan vooral bij de fariseeërs neer, want je
kijkt dan natuurlijk niet naar jezelf, wat je eigenlijk wel zou moeten doen, dat het heel
veel zit in de fouten die je maakt, dat je die eerst moet stoppen, terwijl eigenlijk gaat
het niet zozeer om de fouten die je weghaalt, maar de genade die je nodig hebt, die je elke
keer weer op jezelf moet toepassen, dat is eigenlijk die balk, dat moment dat je dat
niet meer ziet, dat je die genade zo hard nodig hebt, dan kun je eigenlijk gewoon aan
de andere ook niet leiden.
Dat is echt een alarmbel, dat is de maat aan waar je ook weer naar gemeten wordt, en ook
praktisch naar bijvoorbeeld naar de mensen omheen, ik bedoel in mijn huwelijk ook als ik liefdevol
en geduldig wil blijven, ik kan wel constant eisen dat mijn kinderen of mijn vrouwen deze
maat, deze dingen doen, en van hun veranderen dat ze het transformeren waardoor ik me beter
voel.
En vooral naar mijn dochter bijvoorbeeld, ik begrijp dit nou, snap dit nou, doe dit nou,
ik constant alleen mijn wettisch erop wijzen, als ik dat wil veranderen, dan begint het ook
weer zelf om dat nieuwe verbond te stappen, vanuit die liefde te voelen, en waardoor ik
die ruimte heb uit te delen, waarin zij de ruimte krijgt om te onderzoeken, een leerling
te zijn, om te onderzoeken dat ik geduld door krijg, om haar lekker een leerling te mogen
zijn.
Maar ook mijn vrouw bijvoorbeeld, eerst zelf de dingen aanpakken waar ik, als ik geduldiger
wil zijn in een nieuwe verbond, liefde van God ontdekken voor mij, waardoor ik ook liefde
heb uit te delen zeg maar, en ook als zij iets weet waar zij aan moet werken, maar
ook ruimte hebben om haar daarin, dat leerproces ook te gunnen, waardoor eigenlijk al heel veel
botsingen opgeraamd worden, omdat zij, zij mag die fout, zij krijgt van mij een ruimte
om te bewegen, om te groeien, terwijl als ik die niet geef, ik ook heel erg er op zitten
en boos word en botsig.
Ja, dan blijf je dus in dat oordeel zitten weer.
Ja, en dat vind ik waar liefde is, verdrijft angst, maar waar liefde is, is ook waar de
geest van God werkt, daar is vrijheid om te bewegen, om te leren, om te ontdekken, ook
om te experimenteren in die zin, dat je mag ontdekken waar zit de goede keuze, waar zit
de goede weg, waar zit, die vrijheid is nodig en ook de vrijheid om de geest denk ik voor
mezelf ook toe te laten, ik geef u de vrijheid, geest om mij te transformeren.
Laten we afsluiten met een bemoediging.
Ja, is goed, ik moest denken aan van deze, de vorige aflevering, deze liggen bij elkaar,
die liggen naast elkaar, het is eigenlijk de vervulling van de wet, denk ik ook wel, God lief
hebben boven alles en daarnaast wel jezelf, dus je relatie met hem, vanuit het Nieuwe Verbond
en de mensen om ons heen vanuit het Nieuwe Verbond, en eigenlijk zegt het heel veel over,
bestemd zijn we om een kind van God te zijn en we hebben geroepen om mensen om ons heen
liefde te hebben, zelfs die twee woorden ook bestemmingen roepen, kijk en dan zeg ik
hem een boom, heeft een bestemmer om een boom te zijn, hoeft hij geen vrucht voor te
dragen, is gewoon een boom, zoals hij gemaakt is en een appelboom is geroepen uiteindelijk
om appels ervoor te brengen, dus vrucht voor te brengen en dat doet hij door water op te
nemen tot bloeit te komen, dat proces tot leven te laten komen, dat het water in komt,
bloeitje komen, appels, en zo is dat hier ook, onze houding mag dat ook zijn en dat
zegt Paulus ook heel mooi, Galaten 5, 22 en 23.
Wat wij uit onszelf naijagen is een strijd met de geest en wat de geest verlangt is een
strijd met onszelf, maar de vrucht van de geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid
en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Ja, Paulus zegt hier de vruchten van het werk van Gods geest, zegt hij tegenover de werk
van ons eigen, dus op eigen kracht proberen we de wet uit te leveren, het ouder verbond, dat
komt de vruchten van Gods koninkrijk niet voor en Gods koninkrijk op aard is het werk van
de heilige geest in ons leven en wat die bewerkt is liefde en vreugde, maar het mooie is van
deze tekst vind ik altijd van, dat je ook kunt zeggen, eerst moet ik het nieuwe verbond
instappen met mijn relatie met God en dan ontdek ik zijn liefde, zijn vreugde, zijn vrede, zijn
geduld, zijn vriendelijkheid, zijn goedheid, zijn geloof in mij, zijn zachtmoedigheid en
zijn zelfbeheersing naar mij en als ik die dan heb ontmoet voor mezelf en dan weer naar
deze gelijk van deze afleveren te stappen, dan als ik die geproefd heb, dan komt die verlangen
ook, kan de heilige geest daar naar de ruimte geven, ook om die liefde, die goedheid, die
zachtmoedigheid, geduld, vriendelijkheid naar de mensen om me heen, zeg maar, uit te geven
en andersom werkt hij niet, het blijven vruchten van de heilige geesten niet van Rombert Feenstra,
dus als je, ik wil het gewoon bemoedigen van wil je dit doen, laat de heilige geest je overtuigen
van deze vruchten, dat God naar jou toe, vanuit het nieuwe verbond en vanuit die startpunt,
laat Hem er je meenemen dan dat je die balk hebt opgeruimd om dit naar de splinters
van anderen te doen, van het liefde geduld te geven, vriendelijkheid, goedheid en daarmee
is volgens mij de bedoeling dat je met deze gelijkenissen ook over spiegelen en onze uitdagingen
leert.
Mooi.
Ja.
Word je stil van he?
Wil jij ook leren leven als een volwassen kind van God en een daadkrachtig dienaar van
Koning Jezus?
Ga dan naar www.followthewind.nl en geef je snel op voor een van onze trainingen of
nodig ons als kerk uit om onderwijs te komen geven, blijf ook op de hoogte van onze nieuwe
podcast afleveringen, trainingen en andere activiteiten door ons te volgen op onze socials.